Zabytki. Architektura. Lifestyle.

Home » Lifestyle » Gasometer City. Czterech architektów, cztery koncepcje

Gasometer City. Czterech architektów, cztery koncepcje

Ivon

Cztery zabytkowe zbiorniki gazu, czterej światowej sławy architekci i cztery koncepcje na zagospodarowanie tych obiektów. Efektem jest Gasometer City, wielki kompleks mieszkalno-biurowo-rozrywkowy, który szybko stał się symbolem nowego oblicza Wiednia.

Wien Simmering była największą miejską gazownią w Europie. Wybudowano ją w stosunkowo szybkim tempie. Prace rozpoczęły się w 1896 roku, a zakończyły się trzy lata później. Obiekt umiejscowiono wówczas na obrzeżach miasta. Wraz z rozwojem Wiednia, kompleks przybliżał się do centrum. Ten fakt przeważył przy podejmowaniu decyzji o rewitalizacji.

Charakterystyczną cechą Wien Simmering były imponujące rozmiary zbiorników gazowych. Wysokie na ponad 73 metry miały 60 metrów średnicy. Pod koniec XIX wieku wybudowano cztery zbiorniki, a na początku XX dobudowano piąty. Ten ostatni wyróżniał się na tle pozostałych, ponieważ nie miał ceglanej elewacji. Wien Simmering było użytkowane prawie przez 90 lat, z roczną przerwą podczas II wojny światowej. W 1980 roku wyłączono pierwszy zbiornik. W kolejnych latach ustały prace w kolejnych. Wzniesiony na początku XX wieku – piąty zbiornik, rozebrano. Nie miał on wartości historycznej i nie pasował stylistycznie do całego kompleksu. Gazownię ostatecznie zamknięto w 1986 roku. Sporadycznie organizowano w niej wystawy sztuki lub imprezy kulturalne. W końcu podjęto decyzję o przekształceniu przemysłowego kompleksu w mieszkania, biura i centrum rozrywki.

W kompleksie Gasometer City stworzono 615 mieszkań, a także ponad 70 kwater studenckich.

Ponad 11 tys. mkw przeznaczono na przestrzeń biurową. W części rozrywkowej znajduje się hala widowiskowa i pasaż handlowy ciągnący się wzdłuż budynków. Oprócz sklepów mieszczą się w nim klimatyczne kawiarenki i restauracje.

Projekt adaptacji zabytkowych zbiorników powierzono czterem światowej sławy architektom. Każdy z nich był odpowiedzialny za jeden z nich. Mieli pracować jednak razem, żeby projekt był spójny wizualnie. Koncepcje przygotowali: Jean Nouvelle, Wilhelm Holzbauer, Manfred Weldorn oraz Wolf D.Prix. W zespole pracowali nie tylko architekci, ale także inwestorzy. Teren wykupiły bowiem trzy firmy, które wspólnie realizowały projekt: GESIBA, GPA oraz SEG.

Dzięki temu, że projekt powierzono nie jednemu, a czterem architektom, widać w nim różnorodność. Adaptację zaproponowaną przez Jeans Nouvelle nazywa się „pałacem światła”. Architekt zastosował bowiem duże ilości szkła i stali, przez co konstrukcja wydaje się lżejsza. W środku zabytkowego obiektu znajduje się wewnętrzny dziedziniec. Wolf D.Prix zdecydował się na rozbudowę zbiornika, żeby powiększyć część mieszkalną. Nowa część przypomina tarczę. Trzeci zbiornik zaprojektował Weldorn, który postanowił nawiązać do architektury wiedeńskich domów. Wewnątrz umieścił sześć segmentów z białą elewacją, pozostawiając w środku kontrastujący zielony dziedziniec. W ostatnim zbiorniku umiejscowiono trzy wieże, w których znajdują się mieszkania. Na dolnych kondygnacjach, praktycznie w każdym zbiorniku umieszczona jest część handlowa. Znajdują się w niej sklepy, banki restauracje.

Prace rewitalizacyjne przeprowadzono w ekspresowym tempie. Inwestycję rozpoczęto w 1999 roku,. A zakończono dwa lata później. W międzyczasie doprowadzono do tego miejsca linie metra U3 oraz szybką kolej, dzięki czemu miejsce skomunikowano z centrum.

Rewitalizacja kompleksu Gasometer City kosztowała 174 mln zł. Przez ekspertów uznawana jest za modelowy przykład. Jej efektem jest bowiem nie tylko renowacja zabytkowych zbiorników i adaptacja do nowych funkcji, ale też ożywienie tej części miasta. Po rewitalizacji w sąsiedztwie rozpoczęły się kolejne inwestycje. Wybudowano m.in. wielkie centrum rozrywki Entertainmentcenter, w którym mieszczą się kina i restauracje. Gasometer City stał się nowym symbolem nowoczesnego rozwoju Wiednia.

Fot. Shutterstock